Na een goed begin van het Pinksterweekend met de Stearman Fly-in was het dan eindelijk tijd voor mijn eerste echte airshow van dit seizoen. Eens in de twee jaar organiseert Oostwold airport een airshow. Enkele maanden eerder kwam ik op een luchtvaartsite een banner tegen van de airshow. Ik had er nog nooit van gehoord, ook niet van het vliegveld! Maar toen ik het programma zag pakte ik meteen mijn agenda erbij om de datum te noteren.

De airshow zelf zou pas rond één uur beginnen. Van negen tot twaalf kwamen de deelnemers en bezoekers met hun vliegtuigen binnen. Rond acht uur stond ik bij de kassa. Ik hoefde niet heel lang te wachten tot deze open ging. Zelf had ik geen kaartje nodig. David had niet stilgezeten en had een perskaart geregeld voor de airshow! Dit was meteen een entreebewijs.
Omdat ik vroeg aanwezig was kon ik rustig de static aflopen. Foto’s nemen was geen probleem aangezien er te weinig mensen waren die je in de weg konden lopen.

Tegen negen uur liet ik mijn scanner even zoeken. De bezoekers konden elk moment binnen komen. Het was echter doodstil op de scanner. Het was pas tegen half tien toen de eerste kisten zich aan de horizon lieten zien. Maar vanaf dat moment bleven ze binnen komen!

Op de scanner was het een drukte van jewelste en mensen op de grond waren volop bezig om voor alle vliegtuigen een parkeerplek te regelen.

De flightline begon al aardig vol te lopen en het zicht op de baan werd steeds slechter. Tijd om te verkassen. Met de perskaart die David geregeld had kreeg ik toegang tot een hoekje op het Westen van het publieksterrein. Het was er niet druk en van hieruit had ik een mooi zicht op de binnenkomende kisten. Voor mijn neus stond helaas een heli geparkeerd waardoor het zicht recht vooruit enigszins belemmerd werd.

De Nederlandse GA (general aviation nvdr.) was zeer goed vertegenwoordigd. Kisten van alle soorten en maten bleven constant binnen komen. Sommige kwamen alleen, sommige in groepjes. Het viel me erg op dat de stoelen in de vliegtuigen goed bezet waren. Piloten maakten er een heerlijk dagje uit van met vrienden en kennissen. We hadden al een Stearman Fly-in en de airshow in de middag. Nu hadden we ook nog een GA Fly-in!

Even na twaalf stopte de stroom van vliegtuigen richting het vliegveld. Alle kisten hadden een plaatsje gekregen en de flightline stond bomvol. Er waren ongeveer een kleine 100 kisten op het veld aanwezig! Een aantal skydivers opende de show en wij, de pers, werden opgehaald om de flightline af te lopen. We kregen ongeveer een uurtje de tijd (eigenlijk te weinig). Ik had geen idee waar ik moest beginnen. Eigenlijk wilde ik wel alle GA toestellen goed bekijken maar tegelijkertijd lokte het lijntje Yaks en Warbirds aan het einde van de flightline.
Ik maakte kriskras mijn weg door de GA naar het Oosten van de flightline.

Doordat ik mij snel een weg had gebaand door de GA was er meer tijd om foto’s te maken van de airshow deelnemers. Deze stonden allemaal wat meer uit elkaar waardoor foto’s maken een stuk eenvoudiger was. Achter de Stinsson stond de pas gerestaureerde Yak-3U. Thuisbasis van dit beest is Lelystad (home of the classics). Ik sprak met piloot Rick van der Graaf over de Yak-3U.”Hij is snel en wendbaar” vertelde Rick. “In de oorlog deed de Yak niet onder voor beroemde jagers zoals de Messersmitt en Spitfire”. Door de korte vleugels was hij enorm wendbaar. Ik vroeg hoe het met de motor zat. “Dat zit wel goed” vertelde Rick. “Een originele Yak-3U is uitgerust met een Shvetsov Ash-82FN motor van 1650 pk. Deze deze Yak is uitgerust met een Pratt & Whitney, dezelfde als op een Dakota, 1200pk”.

Waarom er geen Shvetsov in lag was vrij eenvoudig. “Een Shvetsov is lastig te vinden en erg duur. Daarbij moeten er ook nog eens reserve onderdelen beschikbaar zijn. De Dakota motor en Shvetsov lijken vrij veel op elkaar dus werd deze geplaatst”. Ik vroeg me af of het ombouwen veel werk was geweest aangezien de motoren toch veel van elkaar weg hebben. “Een groot probleem waren de maten. De Russen gebruiken metrische maten terwijl de Amerikanen voor alles Inches gebruiken. Het heeft veel tijd gekost alles passend te maken”, aldus Rick van der Graaf.

Ondertussen stond de P-51 Mustang, “Big Beautiful Doll”, klaar op de baan. Het waanzinnige oorverdovende gepruttel van haar machtige V-12 deed mensen op hun tenen staan met de hoop een glimp op te vangen van de take-off. Kippenvel op mijn armen terwijl ze voorbij raast en het luchtruim kiest.

Heerlijk om er zo dicht op te staan. Ik voelde een brede glimlach opkomen terwijl de kist draaide en het gepruttel langzaam doofde. De Mustang ging in de holding vliegen en ik ging verder met het bekijken van de Yaks. Robert de Vries was zich aan het voorbereiden voor de demonstratie.

Op de achtergrond hoorde ik een steeds hogere huil die geproduceerd werd door de Mustang in een duikvlucht. Terwijl ze voorbij jaagt gaat de huil snel over in het bekende gepruttel. Wat een waanzinnige machine…

Na een tijdje op de flightline werd ons gevraagd terug te gaan naar het persvak. Dat ging natuurlijk met de nodige omweg en oponthoud. Ik ging verder met het fotograferen van de vliegshow.

De vliegshow bevatte veel verschillende toestellen. Zo was er de Fouga Magister uit Lelystad, diverse Warbirds, veel Yakovlevs, het Dutch Glider Aerobatics Team en ga zo maar door. Nu kan ik de gehele show gaan toelichten. Ik heb echter besloten de foto’s te laten spreken. Kijk en geniet van een hele mooie airshow.

Oostwold airshow is zeer zeker de moeite waard! Vooral als je interesse ligt bij de GA en historische luchtvaart. Voor velen is het een flink stuk rijden maar laat dit je niet in de weg zitten.

Neem een tentje mee en reserveer een plaatsje op de camping. Neem familie en/of vrienden mee en maak er een gezellig weekend van. Het enige nadeel is dat je nog twee jaar moet wachten tot de volgende airshow (2011).